چهارشنبه 28 مهر1389
البرز
اون وقتا که توی دروازه می ایستادی
اون وقتا که همه برات هورا می کشیدن
فکر می کردی یه روز من بیام و پشت همون زمین وایسم و بهت افتخار کنم ؟!
جمعه 9 مهر1389
آدم ها دو دسته اند :
آنهایی که جنگ را دیده اند و آنهایی که ندیده اند
این دو با هم قابل مقایسه نیستند
(نمی دونم مال کیه )
پنجشنبه 8 مهر1389
درخت توت هم دیگر میوه ندارد
بهانه ای برای باز کردن پنجره نیست ...
یکشنبه 28 شهریور1389
سرنوشت هر خارکی رطب شدنه , فقط صبر می خواد
جمعه 21 خرداد1389
پدر دست های عزیزت را می خواهم
پدر منم دخترت
پدر مرا به یاد آر
پدر باید برایت بنویسم تا نجات یابم
کودکم نگاه کن
حوالی دست هایت پروانه های رنگارنگ شادمانی می کنند
دیدار دیدگانت کاش تعبیر خواب هایم باشد
مادر داستان متکای تو را می خواهد
مرد تو را می پسندم , تو را دوست دارم
چهارشنبه 29 اسفند1386
در بی سر پناهی سقف ها
می توان پناه برد , به عشقبازی لب های خیس از باران
دست هایت را باز کن ,
دست هایت را باز کن
می خواهم محاط شوم در قالب این نقطه از دنیا
می بینی ,
می بینی چه بی پروا شدم ,
حرف از بوسه و لب های آشنای تو می زنم
تنم زیر دست هایت می لرزید وقتی نگاهت خودش را به برهنگی ام معرفی می کرد
دست هایت را برایم باز کن
من هم کم خونم هم کم عقل
رگ هایم دارند خشک می شوند
با اشک هایت رقیقم کن
" ایمان دارم که محتاج آغوشی "
( انکار نمی کنم )
مادر از کمبود کلسیم می گوید
اما من
در اندیشه ی سبزه ی عید
فکر می کنم .
می خواهی سبزه ی عیدت باشم ؟
توی دستانت جوانه بزنم , قد بکشم ؟
هر شبت عید می شود
من هر شب جوانه ای خواهم زد
فکر می کنم .
می خواهی به اعتماد دلت ریشه دهم ؟
فقط
باید دلت بزرگ باشد
می خواهم به اندازه ی جنگلی ریشه کنم
شنبه 4 اسفند1386
" چقدر ساکت بودم "
به یاد دارم بغل بود و بوسه های تو
جای صبوری هایم , پر شد از سو ء تفاهم
برایت گفته بودم از اشک هایم
و بیگانه های تبعیدی نظاره گرش شدند
دلم را با تبر داغ بشکاف
دست هایم با غریبه ها , غریبی می کنند
تو که دست هایت را از لای در نشانم دادی
مگر مادر نبودی
مهر دندان های عشق , که شوق هر بار دیدنشان , بهانه ی خنده هایت را می خواست
روی قدم به قدم روزها نقش بست
ظلمت تمام شب هایی که گذشت و فراخوان سحر شد گاهی ,
که سکوت بود و صدا
گوش های من عابد بودند
فروغ : ای یار , ای یگانه ترین یار آن شراب مگر چند ساله بود ؟
تاریخ تنم خالی بود از زاویه ای به نام آغوش ,
که در امن گاه تنت سقف خانه ام را ساختم
پس چرا گریه هایم را به آغوش نکشیدی ؟
فروغ : پیکرم بوی هم آغوشی گرفت
یکشنبه 7 بهمن1386
هر روز اخم می کرد /
مدام اخم می کرد /
اخم او روزمره شد . /
در حسرت بهای از دست رفته ی اخمش , قهر کرد /
هر روز قهر می کرد /
با اخم قهر می کرد /
بی اخم قهر می کرد /
قهر او خنده دار شد ./
در حسرت اخم و قهر بی خریدارش , داد زد /
هر روز داد می زد /
داد او جزئی از صدای بلند تلویزیون شد /
همهمه کردیم دادش دیگر شنیده نشد ./
فحش داد /
یکی فحش را یاد گرفت , دیگری گوش هایش را گرفت ./
کتک زد
کتک خورد
کمرنگ شد
او دیگر او نشد
ویران شد
ای کاش ... هر روز اخم نمی کرد ,
تا می شد ,
در قلمرو اخم گه گاهش ,
هنوز
سرخی خجالت را تجربه کرد.
چهارشنبه 19 دی1386
برف که ببارد ...
* * * * * تو برف را دوست می داری *
* من از برف ... جای پاهای تو را *
* *
* *
*
*
( طره )
