آذرکده

" اگه سردته بیا کنار آتیش "

 

چند وقت پیش این شعر اخوان ثالث رو توی بلاگ یه دوستی خوندم , دلم خواست منم بنویسمش ...

اخوان ثالث، گرگ هاری شده ام

 

گرگ هاری شده ام

 

هرزه پوی و دله دو

 

شب در اين دشت زمستان زدهء بی همه چيز

 

ميدوم، برده ز هر باد گرو

 

چشمهايم چو دو کانون شرار

 

صف تاريکی شب را شکند

 

 همه بيرحمی و فرمان فرار

 

گرگ هاری شده ام...

خون مرا ظلمت زهر

کرده چون شعلهء چشم تو سياه

 

تو چه آسوده و بيباک خرامی ز برم

 

آه، میترسم، آه

 

آه ميترسم از آن لحظهء پر لذت و شوق

 

که تو خود را نگری

 

مانده نواميد ز هر گونه دفاع

 

زير چنگ خشن وحشی و خونخوار منی

!پوپکم! آهوکم

 

چه نشستی غافل؟

 

کز گزندم نرهی گر چه پرستار منی

 

پس از اين درهء ژرف

 

جای خميازهء جادو شدهء غار سياه

 

پشت آن قلهء پوشيده ز برف

 

نيست چيزی، خبری

 

ور تورا گفتم چيزه دگری هست، نبود

 

جز فريب دگری

 

من از اين غفلت معصوم تو ای شعلهء پاک

 

بيشتر سوزم و دندان به جگر ميفشرم

 

منشين با من و با من منشين

 

تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم؟

 

تو چه دانی که پس هر نگه سادهء من

 

چه جنونی، چه نيازی چه غميست؟

 

يا نگاه تو که پر عصمت و ناز

 

بر من افتد؛ چه عذاب و ستميست

 

دردم اين نيست ولی

 

دردم اين است که من بی تو دگر

 

از جهان دورم و بی خويشتنم

پوپکم! آهوکم

 

تا جنون فاصله ای نيست از اينجا که منم

 

مگرم سوی تو راهی باشد

 

- چون فروغ نگهت

 

ورنه ديگر به چه کار آيم من

 

بی تو - چون مردهء چشم سيهت

 

منشين امــــــا با من، منشين

 

تکيه بر من نکن ای پردهء طناز حرير

 

که شراری شده ام

 

پوپکم! آهوکم

 

گرگ هـــاری شده ام

 

 

 

         منم همون موقع براش نوشتم که

"سیاوش کسرایی " هم میگه :

 

لانه ام در باغ صیاد است

بشنوید ای تندرایان ـ تن آسوده

سینه ام در هر دمی آماجگاه ـ تیر ـ بیداد است .

پند گویان می دهندم پند :

ماندنت , بیهوده اینجا ماندنت تا چند

بال بگشا , دل بکن از این خطر خانه

آشیان بردار از شاخی که هر دم در کف ـ باد است.

من ولی در باغ می مانم که باغم پر گل ـ یاد است

وز فراز چشم اندازم فراوان پرده ها پیدا :

برگ افشان ـ درختان ـ تبر خورده

مرگ شبنم ها

سرکشی خارها و جستجوی ریشه ها در خاک

عطر پنهان ـ بهاری زندگی آرا.

این چه فریاد است

بلبلان ـ خسته بال ـ خار در پهلو !؟

مرگ ,در باغی که هر گلدانه ی ـ خشمی در آن رویاست

مرگ در باغی که من دارم

در کنار ـ غنچه های تنگدل زیباست.

آری آری من به باغ خفته میمانم

باغ , باغ ماست

پنج روزی بیش و کم, گر پای مال ـ پای ـ صیاد است .

 

نوشته شده توسط آذرنوش در 11:47 PM |  لینک ثابت   • 

 

 با آنکه در میکده را باز ببستند

با آنکه سبوی می ما را بشکستند

با آنکه گرفتند زلب توبه و پیمانه ز دستم

با محتسب شهر بگویید که هشدار !

هشدار که من مست می هر شبه هستم

( سیاوش کسرایی )

نوشته شده توسط آذرنوش در 2:47 AM |  لینک ثابت   • 

 

در نبرد زمان , من بودم و من

جمعه ۱۸ اسفند ۸۵                                                      عکس از : کیانا فرهودی

نوشته شده توسط آذرنوش در 2:15 AM |  لینک ثابت   • 

 

نفهمیدم  راز بید برفی بود

 یا شمعی که به ناز نفس های تو

زنده باد گفت به گرمای دستان تو

                        که دل سپردی به نگاه دیگر گونه ی من

 

 

نفهمیدم راز بید برفی بود

یا شبانه های بی گهواره من

که ...                سر سپردم به بالین افسانه های با تو

                                                      

                                                                

عجب سکوتی بود !!!

 

نوشته شده توسط آذرنوش در 11:53 PM |  لینک ثابت   •